ના, કશ્શામાં હું અડધું નહીં લઉં!

આખેઆખું આભ દો મને! દૂર-સુદૂર ફેલાયેલી ધરતી!

સમંદરો ને સરિતાઓ ને હિમપ્રપાતો ઊંચા પર્વતોના-

સુવાંગ મારું છે એ બધું! ઓછું હું નહીં સ્વીકારું!

ના, જિંદગી, એકાદા ટુકડાથી મને રીઝવી નહીં શકે તું.

બધ્ધું જ યા જરાય નહીં! ઉઠાવી લઈશ હું એ બોજો!

નહીં જોઈએ અડધુંપડધું સુખ મારે,

ને અડધુંક દુઃખ પણ નહીં.

તોય અડધું જ ચાલશે એક ઓશિકું,

જેના પર એક ગાલ સાથે દબાયેલી છે મૃદુતાથી

વિવશ તારલા જેમ, ખરતા તારલિયાની જેમ

ચમકતી, તારા હાથની આંગળી પરની એક વીંટી.

(અનુ. નંદિતા મુનિ)