ગીત ગાવા

માંડી હતી મીટ વસંત પર.

વસંત આવી

અને કહી ગઈ :

હવે ગીત ગાવાની મનાઈ છે!

ફૂલો સ્તબ્ધ બની વિચારી રહ્યાં :

અમે કોઈ ડાળ પર છીએ,

કોઈના હાથમાં ચૂંટાઈ ચૂક્યાં છીએ

કે

કોઈ વજનદાર બૂટની એડી તળે

હમણાં જ ચગદાવાની અણી પર છીએ?

હવાની એક લહરી આવી :

તેને રોકી પૂછે છે બીજી લહરી :

આ બાગમાં લહેરાતા પહેલાં

કોઈની આજ્ઞા લેવાની જરૂર તો નથીને?

સૌએ કહ્યું :

પવન પડી ગયો.

પંખીઓ પોતાને કંઠ હતો

એ વાત

બચ્ચાંને કહી રહ્યાં છે

અને સમજાવે છે :

કદીક ખપ પડે,

તો ટહુકો કરી શકાય.

ટહુકો?

કોઈ દંતકથા સાંભળતાં હોય

એમ પંખી–બાળ ચિત્કારીને પૂછે છે :

કેમ કરી શકાય ટહુકો?

ટહુકો નીકળતો નથી કંઠમાંથી,

પારધીના નિશાન લેતા તીર પર

નજર છે, તેથીસ્તો.

ના ક્યાં કહેવી જ હતી?

છતાં ‘હા’ કહેવાની ફરજ પડાય

ત્યારે કાં અવાક થઈ જવાય છે –

કાં ઉચ્ચારાઈ જાય છે –

‘ના’, ‘ના’, ‘ના’

જાતે દુઃખી થવાની છૂટ ન હોય

તો બીજાએ આપેલું સુખ કેમ કરી સ્વીકારાય?

આ શોકસભા તો નથી :

છતાં તાળીઓ કાં પડતી નથી?

બે હાથને મળતા અટકાવતી

અદૃશ્ય જંજિર કોણે બાંધી દીધી છે

આપણા હાથ ઉપર?