જ્યારે હું હતું પશું અજ્ઞાન રે,

નહોતું ખાન કે પાનનું ભાન રે;

ત્યારે કોણ મારી સારી સંભાળ,

કરતું ધરી વા'લ? તે તો તું જ માવડી...

કોણ ઊંઘતું હેતે ઊંઘાડીને,

કોણ અંગનું હીર ધવડાવીને;

થતું હુંથી અધિક પ્રસંન,

પોતાને મંન? તે તો તું જ માવડી...

માથું મારી, ઉછાળી હું લાતરે,

ધાવું તેમ તેમ થઈ રળિયાતરે;

કોણ મીઠડાં લેતું મુખ,

પામી મહા સુખ! તે તો તું જ માવડી...

મને કોણ ઉઠાડી બેસતું?

મને કોણ રિઝાવી રમાડતું?

કોણ ગાતું ઊંઘાડવા ગીત,

પ્રફુલ્લિત ચિત્ત? તે તો તું જ માવડી...

જરા માથું દુખે કદી માહરું,

કોણ ચોંકી થતું દેખી બ્હાવરું?

કરી કરીને કડવા કવાથ,

પીતું ખુશી સાથ? તે તો તું જ માવડી...

કોણ શીખવતું બોલતાં ચાલતાં,

કોણ ક્હેતું મનહર વારતા;

દીઠા દા'ડી અસંખ્ય જ દોષ,

તોયે ન કર્યો રોષ. તે તો તું જ માવડી...

તારા પ્રેમના પાર પમાય ના,

તારાં કર્યાં તે–કોએ કરાય ના;

અરે તેં મળમૂત્ર અથાગ,

વહ્યાં લહ્યાં ભાગ્ય! ધન! ધન! મારી માવડી...

તારો પાડ શું વાળું વળાય ના,

મૂકી માથું ખોળામાં હું માયના;

બોલું નવલ ગગળો થઈ વાણ,

“તારું છે કલ્યાણ, જય! જય! મારી માવડી...