શામળિયા ! સઢ તૂટ્યો રે, હોડી હવે હાલે નહિ;

આ ભવસાગર કેરા રે, ઝપાટા ઝાલે નહિ. શામળિયાત્૦

ભવસાગરના ભવદરિયામાં હાલકહુલક થાય,

નીરમ ન મળે નાથ, વધારે ૫વને પાછી જાય;

દામણ ક્યાંથી દઈએ રે? કૂવાથંભ ક્યાં છે અહીં? શામળિયા૦

ભાર ભર્યો છે નાથ વધારે, પાણી પેસે માંય,

હાય હલેસાં કામ ન લાગે, અન્ય ન કાંઈ ઉપાય;

હોકાની હેંશિયારી રે, હરિ, હવે જતી રહી ! શામળિયા૦

નાવિક મૂર્ખ નમાલો માધવ, અધિક કરાવે કાશ,

સહાયકારક સખા હતો જે, તે પણ પામ્યો નાશ;

મારી કર્મકહાણી રે, હરિ, નહિ જાય કહી ! શામળિયા૦

આ ઘનઘોર ઘટા ચડી આવી, તેમાં છે તોફાન,

ઉપર આભ તળે છે પાણી, ભૂલ્યો ભૂધર ભાન;

દામોદર ડૂબું છું રે, સંકટ સર્વે સહી સહીં. શામળિયા૦

વીજળીઓના થાય કડાકા, અતિ અંધારી રાત,

સુકાન કામ કરે નહિ કાંઈ, હવે હરિ ! ઝાલો હાથ;

વાર કરે શું વળશે રે? અધવચ આમ અહીં ! શામળિયા૦

શરણાગત પાલક છો ત્યારે ચિંતા શાને હોય?

જગજીવન ! જાણું છું સઘળું, ધીરજ ન રહે તોય !

‘કેશવ’ ક્યાં સંતાણા રે? અવસર જાય વહી. શામળિયા૦