પેલી ચતુરાના ચિત્તનો ચાળો રે, એને કોઈ નિહાળો રે;

એના અવર નેત્રનો ઉલારો; એને૦

નથી રે ઘડી બ્રહ્માએ ભામની, આપ બનીને આવી રે;

ચૌદ લોકની શોભા સુંદર, એનાં નેણ કમળ વિસારી રે. એને૦

ઘડ્યું રે ઘરેણું એને હાથે, ભરત ભરી છે ચોળી રે;

પહેરી ચુંદડી કોર કસબની, કસુંબાના રંગમાં રોળી રે. એને૦

શેઠે પુત્રીની સાહામું જોયું, બહેન કાંહાં થઈને આવી રે;

ઓરડીએ તાળું દેવડાવ્યું, કુંચી કાંહાં થકી લાવી રે. એને૦

પુત્રી આવીને મંદિર ઉઘાડ્યું, મહેતાજી પય પાય રે;

પુત્રે આવીને પિતાને કહ્યું, ત્યારે મનમાં વિસ્મય થાય રે. એને૦

આ પુત્રી મહેતાજી તમને સોંપી, એની અવર વેદના વામી રે;

શેઠાણી જઈ ચરણે લાગ્યાં, મળ્યો ‘માનબાઈ’નો સ્વામી રે. એને૦