મૂરખ મનવા તું જોને વિમાસી

મૂરખ મનવા તું જોને વિમાસી, વસે તારા ઘટમાં અખલ અવિનાશી.

દશદિશ માહીં પોટ જ કહાડે, ફોકટ ધરીને જ આશી;

ભ્રમણામાં તું ભૂલો ભમે છે, અમથો બનીને ઉદાસી. – વસે૦

અંતર ચક્ષુ ઉદય કરીને, કર દ્રઢ મનથી ક્યાસી;

અળગો નહિ જરા આદ્યનિરંજન, રંજન જન મન રાશિ. – વસે૦

ફૂડ કપટ પરિત્યાગી પ્રપંચો, સરલ વૃત્તિ ધરી ખાસી;

નેહ ધરીને નેક નજરથી, અંદર નિરખ તપાસી. – વસે૦

જે જગ તારણ તરણ સનાતન, વિશ્વંભર સુવિલાસી;

‘ગૌરીશંકર’ ઘટ ઘટમાંહી, પૂરણ જ્યોતિ પ્રકાશી. – વસે૦

Murakh manva tu jone vimasi