મન તું મેલ જૂઠ જંજાળ

મન તું મેલ જૂઠ જંજાળ, માથે ભમે અચાનક કાળ.

માતપિતા દાસ સુત બંધુ, મિત્ર શિષ્ય રખવાળ;

પ્રાણ છતે સહુ સગું જણાયે, ફોગટ કરે કતાળ. – મન તું૦

પ્રાણ ગયા પર પળ નવ રખાયે, ફોગટ કરે કતાળ;

બાળી જાળી ખાખ કરીને, વાંસે નાંખે વાળ. – મન તું૦

કાળતણા મુખથી નવ છૂટે, જો પેસે પાતાળ;

જ્યમ આવે ત્યમ ચાલ્યો જાયે, શું બૂઢો શું બાળ. - મન તું૦

ભવસાગરમાં ચાર ખાણના, જંતુ લઘુ વિશાળ;

અગણિત પ્રગટે અગણિત મારે, કાળ પાથરી જાળ. - મન તું૦

કાળતણો જે કાળ નર હરિ, તે સાચો રખવાળ;

વેગે શરણ ગ્રહે તે હરિનું, લેશે શીઘ્ર સંભાળ. - મન તું૦

ચેત ચેત રે ચેત શીઘ્રથી, મૂકી આળપંપાળ;

‘મનોહર’ મૃત્યુ થકી મૂકાવે, ચિદ્ઘન દીનદયાળ. - મન તું૦ ,

Man tu mel juth janjal