મન માન શિખામણ મારી રે

મન માન શિખામણ મારી રે, ભવદુઃખ ભારી.

છે કાયા નરકની ક્યારી રે, ભવદુઃખ ભારી.

આવે છે એમાં અતિ ભૂંડ અવતાર,

ત્યાં પા૫ તણો નહિ પાર રે, ભવદુઃખ ભારી.

અંડજ, ઉદ્ભીજ, સ્વેદજ ને જરાયુજ,

ત્યાં ભારે નરક ભરાયું રે, ભવદુઃખ ભારે.

ચોરાશી લાખ કુંડ જગત માંહી ચ્હાવા,

એ જૂઠા જનને જાવા રે, ભવદુઃખ ભારી.

ચેતી લેને શીદ જાય છે લખચચોરાશી,

થઈ કરમે નરકનિવાસી રે, ભવદુઃખ ભારી

જોરાવર જમડા માર ઘણેરા મારે,

એ વેળા કોણ ઉગારે રે, ભવદુઃખ ભારી.

કોટી ભવ ફરતાં કૃપા કેશવની થાય,

તો મનુષ્યા દેહ મળાય રે, ભવદુઃખ ભારી.

કહી છે સમજી લે શિખામણ તારા કામે,

ગુણ ગાયા ‘ગણપતરામે’, ભવદુઃખ ભારી.

Man man shikhaman mari re