હે કોઈ અલખ આરાધો, હે બોલે બાવનની બહાર;

નિગમ નેતિ કહે છે વાણીની પાર રે. હે કોઈ૦

અજનાં ટોળા માંહે જ્યમ સિંહ રે બંધાય;

રાજકુંવર તો રાંકાંમાં રેળાય રે. હે કોઈ૦

પંચ ને ધાતુ હે જ્યમ પારસ ૫રસાય;

લોઢું મટીને એનું કંચન થાય રે. હે કોઈ૦

સરિતા ને સિંધુ હે જેમ સાગરમાં જાય;

લવણની પૂતળી ઉદકમાં ગળી જાય રે. હે કોઈ૦

પાંચ, સાત, નવ, દશ હે ચોવીસ ને જાણુ;

૫ચીસમો મેલીને છવીસમાને ભાળ રે. હે કોઈ૦

અનલ જનાવર હે ઇંડાં મૂકીને જાય;

વણ રે સેવ્યાં સેવાઈ આપે ઓળખાય રે. હે કોઈ૦

ચટકેલ કીડો હે જ્યમ ભમરી રે થાય;

પૂરા મળે ત્યારે પ્રભુ ઓળખાય રે. હે કોઈ૦

હરિ ગુરુ સંતની હે જેને કિરપાયું થાય;

દાસ ‘ધનો’ કે’: હીરે હરો વિંધાય રે. હે કોઈ૦