હરિભક્તની હાંસી કરે, લોક વહેવારમાં ફૂલ્યો ફરે,

ગુરુ સંત સાથે નહીં પ્રીત, કુળ કુટુંબની રાખે રીત;

કહે પ્રીતમ તે કબુદ્ધિ જીવ, ભવસાગરમાં ભમે સદૈવ.

સ્વાર્થ માંહે શૂરો ઘણો, બહુ કાયર પરમારથ તણો,

મુખે સર્વ હરિનું કહે, હરિ અર્થે કોડી ના દેય;

ડહાપણ ડોળે દિન ને રાત, કહે પ્રીતમ તે પશુની જાત.

પશુ તણી તો એક જ પેર, કો’ની નિંદા ન કરે ઘેર,

તેને જ્યાં રાખે ત્યાં રહે, સુખ દુઃખ સર્વે તે સહે;

કહે પ્રીતમ ખળ ખોટો સહી (જેને) જ્ઞાન વિવેક વિચાર જ નહીં.

મૂરખના મનમાં બહુ અહંકાર, કહ્યું ન માને એહ લગાર,

સામા ઉત્તર લાવે સહી, બ્રહ્મા સરખા કોટિક કહે;

પોતાના મત માંહી ફરે, કહે પ્રીતમ કો’ની પ્રભા ન કરે.

દિલમાં જાણે સમજ્યો સહી, સમજણ રેખ હૃદેમાં નહીં,

મનનો મેલો ચોક્ખો નથી, જ્ઞાન કથે મોટા મુનથી;

કહે પ્રીતમ શું છાલાં છડે, વંઝાને કેમ પાનો ચડે.

જીત્યું જગ્ત તે શબ્દે કરી, અવિદ્યા પોતામાં ભરી,

તે કોની કાઢી નવ જાય, (જેમ) મસાલચી અંધારે અથડાય.

કહે પ્રીતમ એ કાચું કામ, કાંઈ ન જાણે આત્મારામ.

લક્ષ વિના શું વાચિક જ્ઞાન, જેવું બગ બગલીનું ધ્યાન,

સ્વાર્થ સુધી તાકી રહે, લાગે મચ્છ ભુસાને ગ્રહે;

કહે પ્રીતમ એવા જન જેહ, કામ પડે એળખાયે તેહ.

પર નિંદામાં જે નર ૫ચે, કુટુંબ સહિત નર્કે ઘચે,

ઘણા કાળ તે પામે દુઃખ, સ્વપ્નાંતરમાં ન મળે સુખ;

કહે પ્રીતમ તે અધોગતિ જાય, વળતી પશુ પીસાચ જ થાય.