ચેતે તો ચેતાવું તુંને રે,

મૂરખ મન ! ચેતે તો ચેતાવું તુંને રે.

સજી અલખત સારી, મિથ્યા કહે છે મારી મારી;

નથી કાંઈ તારી ન્યારી રે. મૂરખ મન ! ચેતે તો૦

છે આ સુપનાની બાજી, છત કેાઈની નવ છાજી;

પ્રભુ ભજી લેને પાછ રે. મૂરખ મન ! ચેતે તો૦

જોતાં જોતાં સહુ જાશે, થનાર વસ્તુ તો થાશે; એમ જશે ચાલી;

કશું ન કરી શકાશે રે. મૂરખ મન ! ચેતે તો૦

ખંખેરીને હાથ ખાલી, આવ્યા એમ જશો ચાલી;

કરી માથાકૂટ ખાલી રે. મૂરખ મન ! ચેતે તો૦

માંખીએાએ મધ કીધું, ન ખાધું ન દાન દીધું;

લૂંટનારે લૂંટી લીધું રે. મૂરખ મન ! ચેતે તો૦

તન પડી જશે તારું, મિથ્યા કહે છે મારું મારું;

બળતામાંથી ખોળ બારું રે. મૂરખ મન ! ચેતે તો૦

મરણ ભમે છે માથે, હાથે કર્યું આવે સાથે;

નીમેલું છે જગનાથે રે. મૂરખ મન ! ચેતે તો૦

સમજે તો સુખ થાયે, જનમનું દુઃખ જાયે;

‘ગણપત’ ગુણ ગાયે રે. મૂરખ મન ! ચેતે તો૦