કર ઘસી કુંભકરણ બોલ્યો, ધૂણી પોતાનું શીશ;

ઘર ઘાલ્યું ભાઈ ઘેલડાં, તેં દૂભવ્યા શ્રી જુગદીશ –

વીરા તુંને શું કહું રે.

બળિયા સાથે બાથ વીરા, તેં કાં દૂભ્યા રઘુનાથ –

વીરા તુંને શું કહું રે.

ત્રંબક લેતાં તાહરા રે, ચંપાણા વીશ હાથ રે;

કાઢી મૂક્યો તુંને રાઘવજીએ, થયો કૃતઘની લંકાનાથ. વીરા…

સાયરજળ જેણે બાંધિયું રે, શલ્યા તારી પુષ્પ સમાનરે;

મેઘાડંબર સહેજે છેદિયુ, તોય તુંને ન આવી સાન. વીરા…

લક્ષ ઘરુણી ઘેર તાહરે, જેહનાં દરશન ઇચ્છે દેવ રે;

તો સીતાને શીદ લાવિયો, થયો વૃદ્ધને ન ગઈ કુટેવ. વીરા…

જગત જીતી તેં જેર કીધું, ના જીત્યા ક્રોધ ને કામ રે;

શ્યામ કેશ ઉજ્જવળ થયા રે, તોય મન રહ્યું તારું શ્યામ. વીરા…

ચંદ્ર વિના જેવી જામની રે, દીપ વિના જેવું ધામ રે;

ત્યમ વિભીષણ બાંધવ વિના, દીસે ઉજ્જડ લંકા ગામ. વીરા…

પરનારી જેવી પાવકજ્વાળા, સાપણ વિખની વેલ રે;

જીવ લેશે તારો કુટુંબ સાથે, જઈ રામચરણે શીશ મેલ. વીરા…

હું મરણ થકી બીતો નથી, પણ તું વેળાસર ચેત રે;

નહીં માને શીખ માહરી, જાશે જમપુર સ્વજન સમેત. વીરા…

જો વાડીમાં બેસાડી જાનકી, તો લઈ આવ્યો કોણ કામ રે;

તુંથી સીતા નથી જિતાતી, તો ક્યમ જિતાશે રામ. વીરા…

રાવણ કહે કુંભકરણને રે, ભાઈ સાંભળ દુઃખની વાત રે;

જ્યારે દેખું હું સતી જાનકી, જાણું હોય એ આપણી માત. વીરા…

જો સતી ત્યાગ કરે સમશાનમાં, તો હું બળું શબને સંગરે;

હાવે આજે કેમ નમું રિપુ રામને, મુખે લાગે કાળો રંગ. વીરા…

(વલણ)

લાગે કાલપ મુખ વિષે, જો નમું રિપુને પાય રે;

કુંભકરણ કહે ધન્ય તું, તારું મન જોયું મેં ભાઈ રે.